Pendelend tussen schilderen en schrijven.

Nieuwe reeks

2012-01-10T13:02:00.000+01:00

Eindelijk nog eens nieuws komen "posten" hier.
Het zijn zware en moeilijke tijden geweest.
Periode van "missen" in het kwadraat en "ontbreken" in het meervoud.
Maar tegelijk ook periode van zoeken naar... rust..

Elke zoektocht is waardevol als je de juiste contouren wil bekijken.
En uiteindelijk voor wie "gelooft" in morgen... kan morgen bijzonder beloftevol zijn.

Weldra heb ik weer een reeks schilderijen klaar staan.
Een reeks dat eenvoudiger, soberder en strakker zal zijn als al het vorige.
Als een zoektocht naar de essentie...

Weldra meer...

2011-02-10T18:08:00.010+01:00

2011-02-09T20:33:00.005+01:00

gedichten en kinderen

2010-11-26T09:36:00.006+01:00

Weldra starten we een nieuw project dat mij nauw an het hart ligt... kinderen anzetten tot het schrijven van gedichten.

Spelen met woorden, eigen gevoeligheid weergeven en... ervaren dat de taal meer is dan spelling en gramatica.

Meer nieuws zeer snel!

een gedichtenboekje... met net iets meer erachter

2010-10-18T22:55:00.001+02:00

“Er liep een vrouwtje rond in zijn hoofd… “

Zijn het de gedichten die ontsproten als het gevolg van dat vrouwtje dat doolt in het hoofd van de kleine dichter? Of is het eerder het dichten van de kleine dichter dat het vrouwtje tot leven riep?

Gedichten wisselen af met brieven van de kleine dichter aan dat vrouwtje dat loopt in zijn hoofd. Brieven van een mijmerende poëet aan zijn denkbeeldige geliefde… of is het zo dat realiteit en virtuele toch soms met elkaar versmelten wanneer een lezer zichzelf in een toevallig gelezen boek kan herkennen?

De Royalty’s van dit boekje (4euro) worden integraal geschonken aan ’t Vestje te Lier, schooltje voor buitengewoon onderwijs. Deze opbrengst zal gebruikt worden om enkele noodzakelijke verfraaiingen van de speelplaats aan te pakken.

Hoe bestellen?

Niets eenvoudiger. Stuur mij een mailtje en ik zorg voor de bestelling. Het bedragje van 12,00 euro kunnen jullie erna wel bezorgen. Ik doe de rest.. na een kleine 15 dagen zal het boek bezorgd worden.

Vele groetjes

Didier 3d

Paperback- 72 pagina’s – pocket formaat

©Didier de deken

Behind the Wall... tentoonstelling op 25-26 september

2010-09-08T06:47:00.004+02:00

Schilderen is als op reis gaan
Maar wat is er aan een reis dat je als solist-wandelaar aanvangt?
Onderweg moet je iemand hebben om je bij te sturen
Moet je kunnen kijken naar de dingen om je heen
En vooral, moet je de dingen die je doorloopt kunnen delen.

“Een doek is de reflectie van de zielsspiegel”
Was het een dichter, een filosoof of een schilder zelf die dit schreef?
Ach het doet er niet toe, de zin is juist…
Niet wat op het doek staat is van belang voor de kleine schilder
Wel hoe het erop kwam… met welke drang…

Wat schuilt er achter de muur?
Behind the wall?
Last night I’ve heard a silent voice behind the wall
Then a silence that chilled my soul
Prayed that I wasn’t dreaming
I’ve climbed that wall to meet that sister-soul

Achter de muur van elk doek schuilen verhalen
Woorden werden er gezang
Gesprekken werden gefezel
Gemijmer ontpopte er zich tot beloftes
En verf werd meer dan wat pigmenten op het linnen
Achter de muur werd ik weer man

(nb 1 klik op de foto van de affiche en u ziet het groter)

anemoontjes beneveld

2010-08-31T23:06:00.001+02:00

Anemoontjes beneveld

***

Weet je wat,
Verlaat de weg voor een keer.
Vlucht je huis heel eventjes maar.
Kijk…hoog, omhoog
Kijk, ik wacht.

Takken verstrengeld als handen van gouden bruilofters
Wiegende entjes, staalgroene korstmos
Doorheen het wirwar gewaar
Lichtende slierten,
Kolommen warm geel
Zonlicht, vechtend, proestend
En helemaal beneden
Die restjes van licht
Op anemoontjes beneveld.

voetstappen in de verf

2010-07-06T20:33:00.005+02:00

Men vroeg mij ooit: “Van waar komen je doeken? Van waar komt je kunst?”

Ik heb lang moeten nadenken over die dubbele vraag. Eerst is er de bedenking of ik wel “kunst” maak… ik de kleine nachtschilder? Laten we die vraag open laten… is niet echt relevant trouwens!

Op het eerste gedeelte kreeg ik de laatste weken een duidelijk antwoord. Die doeken zijn gegroeid vanuit mijn “gemoedstoestand”. Impulsief, bijna compulsief komen ze te voorschijn. Oh, er is steeds wel een schets op voorhand, daarna enkele nachten waarbij ik elke doek letterlijk visualiseer in gedachten.

Maar de essentie van elk doek, de aandrift die ik erin “probeer” te leggen… die is onvoorspelbaar en volledig afhankelijk van mijn gevoeligheid op dat moment.

Wat verder gaan jullie een kijkje krijgen op de laatste 2 werken die uit mijn borstel kwamen. (zie luikje: zomer 2010) Ze werden bedacht, hebben gerijpt en uiteindelijk … werden geschilderd gedurende de laatste drie weken. Prachtige weken die voor mij beladen waren met zeer sterke emoties, ongelooflijk mooie momenten, zinderende beloftes en hele kleine spoortjes van “zoeken” ook soms.

Want zoeken doet elke schilder… zoeken naar evenwicht, naar rust, naar energie… zoeken naar zichzelf of mooier nog: zoeken naar de andere “jij”. Om te schilderen denk ik dat je beide handen moet open houden, ontvankelijk zijn en uiteindelijk… jezelf zonder terughoudendheid durven geven.

En aan het eind van elke rit, van elk doek… schuilt een stukje van jezelf, voetstappen in de verf…

Bewondering en wachtend op meer!

2010-07-01T23:13:00.004+02:00

Onlangs kreeg ik enkele schilderijen te zien... geschilderd door een persoontje dat eerst twijfelde om de penselen weer vast te nemen....We werkten toen samen aan de tentoonstelling "verf aan't bord".

Ik zag haar zelfs aan het werk... drie doekjes schilderend... kleine streken, kleine vegen, kleine laagjes... kleine stapjes. Soms aarzelend en dan weer erg bewust van waar ze naartoe ging.

Het was gek... voor de eerste keer zag ik iemand schilderen en het was net of ik mee schilderde. Haar manier van werken, haar kijk op het geheel, zoiets kan je niet verwoorden. Kan ik niet verwoorden. Maar ik herkende mijn manier van werken in haar benadering van haar doek. En dat terwijl we elkaar nooit zagen schilderen ervoor... boeiend toch!?

Daarom, beste collega, beste Yell... blijf schilderen! Ik, sorry... wij allen wachten geduldig om nog meer te zien!

scharlaken sloep

2010-06-23T23:11:00.003+02:00

Als schaduwen dansen
In mijmerende walsen
Zon verblekend, zo zachtjes
Bedolven woorden
Verdrongen gedachten
Twijfelend

Aarzelend

Holle weg tussen de bomen?
Of eerder dat strand
met die vergeten scharlaken sloep
Als bevolkt door fantomen?

Een hand, een korte blik.
Herinnering aan een kleine “ik”
Een moeder

Haar woorden, de onze
Die we soms verzwegen
Maar die nu nog van binnen..
… trillend, soms bevend
De stilste angsten wegvegen

Verf aan't Bord... tentoonstelling op komst

2010-05-20T18:32:00.003+02:00

Weldra is het zover de tentoonstelling van het schooltje waar ik werk... "Verf aan't bord".
Enkele maanden geleden groeide het vraagje bij de collega's of het niet leuk zou zijn om allemaal aan het schilderen te gaan tijdens onze vrije middaguren?

Of we niet samen een tentoonstelling op poten konden zetten met eigen werkjes?
Dat klein ideetje groeide uit en... het is zover!
We hebben heel uiteenlopende doeken geschilderd... diversiteit maar met een rode draad: textuur, diepte en symboliek...

Nb: "mijn" schooltje is 't Vestje in het mooie Lier. Een klein schooltje waar kinderen met wat leermoeilijkheden verder op pad geholpen worden... een "buitengewoon" fijn schooltje!

Later zal ik hier wat foto's achterlaten maar hier is alvast de uitnodiging.

Waarom een blog? Tja... waarom ook?

2010-03-01T16:55:00.004+01:00

Waarom een blog starten?

Tja, een mooie vraag vond ik initieel ook. Waarom mezelf op Internet plaatsen? Het antwoord ligt eigenlijk voor het rapen: om de deur even open te houden voor de toevallige bezoeker.

Het is echter niet evident om zomaar een “pagina” te schrijven over wat je beroerd en in beweging brengt. Het lijkt zo’n beetje pretentieus om jezelf en je werkjes plots in de kijker te plaatsen. Maar langs de andere kant krijg ik meer en meer de vraag om op de hoogte gehouden te worden van mijn laatste schildersperikelen. Of om te tonen wat er de laatste dagen in mijn ondergronds ateliertje zoal van mijn palet naar de doek ging.

Waarom een blog starten? Gewoon dus, om dat mooie woordje “welkom” nog eens te mogen schrijven…

Pagina per pagina... de anderen vind je verder.

2010-02-28T15:40:00.005+01:00

De gevederde wind
En de pluimen van ’t veld
Zweven en huwen
Stil zingend
Verstrengeld als paar

De tijd kijkt naar verder
Niet langer gewillig
Gekneld
Tussen verbloemde verdrieten
En psalmen van morgen

Er zijn geen leugens meer
Geen misschreven gedichten
Geen onvoldane dromen
Die de rust komen verstoren

Alleen de vlucht van voortvluchtige geesten
Acolieten van duistere queesten
verstoren maar even
de vlucht van mijn woorden.

©Didier De Deken

Schilderen, dichten... waarom dan wel?

2010-02-27T17:21:00.004+01:00

De laatste 4 jaar verliet ik het figuratieve rustgevende aquarellen en de te beperkende acryltechnieken. Ik zocht vrijheid en diepte, textuur en beweging… rust. Naar de essentie van kleine details om mij heen. Een barst in een muur, een romp van een vergeten boot, een momentopname van verouderd stukwerk. Warmte en tastbaarheid doorheen kleine details die op het eerste zicht zomaar een abstract geheel lijken. Of is er net dat ietsje meer?

Gedichten horen weggegeven te worden, schilderijen zijn best in huiskamers van anderen. Ik nam verschillende keren deel aan groepstentoonstelling. Onverwachts bleek er vraag te zijn naar mijn werken. Sommige staan permanent in een kunstwinkel te Mortsel, de anderen worden thuis uitgekozen door mensen die een nageltje teveel hebben aan de muur. En zo heb ik het graag… praten over en dan een gelukkig gezicht op reis zien gaan met een doek. Kunst is het doen… geen verzuchting naar erkenning of aanvaarding. De mooiste bevestiging is te weten dat mijn doeken een hele hoop gezinnen en particulieren her en der gelukkig maken.

Gedichten zijn de ontblote ziel van de poëet… is dit waarheid of een verklaring zomaar even verzonnen om te rechtvaardigen dat een poëzieliefhebber een emotioneel “mensje” is? Ach wat doet het er toe.. als de woorden maar dansen….

Pendelen...

2010-02-27T16:25:00.005+01:00

Permanent schommelend tussen schilderen en dichten, pendelend van de schildersezel naar de schrijftafel. Steeds op zoek naar het soberste woord, aftastend om mijn doeken zo strak mogelijk te houden. Mijn teksten heb ik liefst als impressies zonder dwang voor de lezer, de doeken als een prikkel dat de kijker tot ontdekken aanspoort.

Autodidact die een permanente queeste heeft. Mezelf steeds herontdekken doorheen woorden en penseelstreken. Soms wat twijfelend maar steeds mateloos en onbegrensd gedreven.